Spoedeisende hulp

      Geen reacties op Spoedeisende hulp

Nadat mijn vriendin een consult bij de huisarts had gehad, besloot de huisarts dat het verstandig was om toch even langs de spoedeisende hulp te gaan.

Even werd wel enkele uren, in eerste instantie werden we na een half uurtje wachten opgehaald door een verpleegkundige die bloed afnam en besloot dat er röntgenfoto;s gemaakt werden.

Na een kort gesprekje werden wij weer in de wachtkamer neergezet, daarna werd mijn vriendin opgeroepen voor de longfoto. Ik bleef achter in de wachtkamer, dit duurde maar even en mijn vriendin kwam weer terug.

Nadat dit achter de rug was, weer een half uur wachten en weer werd mijn vriendin opgehaald. Alleen bleef ze nu veel langer weg, ik zit nu samen met een telefonerende vrouw in de wachtkamer, net zat hier ook een man met een waarschijnlijk dichtgeslagen oog.

Ook was er net een Turks meisje dat geopereerd moest worden, zij kon het niet laten om met haar infuus te spelen, haar moeder zat met een verdrietig gezicht.

Al met al hoop ik dat ik nu snel opgehaald word door mijn vriendin die goed nieuws heeft.

Bij de EHBO post

      Geen reacties op Bij de EHBO post

Nadat ik het zat was in de behandelkamer besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en de EHBO op te lopen.
Daar lag mijn vriendin in kamer 6 samen met anderen in een zaal te wachten tot de arts of verpleegkundige weer langskwam.

Mijn vriendin had pijn in de buik van de honger en ik besloot iets te eten te halen uit een automaat.
Ik wilde vragen aan iemand aan de balie of ze mocht eten maar de man achter de balie nam eerst ruim de tijd om met zijn collegas een rundveegesprek te houden en daarna draaide de man zich naar mij om. Ik stelde de vraag of ze mocht eten en hij verwees me door na de verpleegkundige omdat hij niets van haar wist.

Tja, hij heeft daar toch een computer voor en een Hollandse tong om dit na te vragen bij zijn collega;s ?

Daarna weer wachten:
Dit heeft nog ruim een half uur geduurd, inmiddels is het kwart over 5 in de namiddag.Er kwam een verpleegkundige die een monsterpotje kwam afleveren waarin ze een klodder slijm achter mag laten. Ze hoestend en proestend ging ze naar het toilet om een fraaie rochel te produceren.

De verpleegkundige Sandra, heeft haar hart gecontroleerd en dat is in orde. Het is geen longontsteking maar ze heeft mogelijk wel een infectie aan de luchtwegen, dit zal dit kweekje met slijm moeten bewijzen.

Voorlopig krijgt ze een breed antibioticum in de hoop dat alle bacterieen om het leven worden gebracht.

Vriendin is ziek

      Geen reacties op Vriendin is ziek

Ik weet niet wat mijn vriendin heeft maar ze is de laatste dagen heel kortademig, ze heeft ook bijna geen conditie meer en kan nog nauwelijks een straat uitlopen zonder te hijgen als een paard.

Vannacht ging het helemaal mis met haar, ze greep met een pijnlijke grimas naar haar borst en toen vond ik het tijd om de dokterspost te bezoeken.

Terwijl ik dit zit te schrijven, zitten we bij de huisartsenpost en het zit hier helaas helemaal vol dus mijn vrije dag zal straks voorbij zijn en ik heb dan alleen de hele dag in een wachtkamer gezeten vol met zieke mensen, huilende kinderen die pijn hebben en een verschrikkelijk zenuwachtige vrouw naast mij die de hele tijd met haar been aan het wiebelen is.

Dood door stroom gaan

      Geen reacties op Dood door stroom gaan

We gaan 40 jaar terug in de tijd in dit verhaal. Het exacte jaartal weet ik niet meer maar ik vermoed zo rond 1978/1979.

Ik was nog maar een jaar of 5 en woonde met mijn moeder op de Goudserijweg te Rotterdam in een scheefstaand huis op de eerste verdieping. Als jong mens was ik altijd al gefascineerd door alles wat door stroom is aangedreven.

Mijn moeder zag dat al lang van te voren en ze had mij dan al jong gewaarschuwd voor de gevaren voor stekkers, stroom en het open schroeven van elektrische apparatuur. Ze had mij vertelt dat ik dood kon gaan door een klap van de stroom.

Verstandig of voorzichtig (ik ben een van de twee of misschien wel allebei) keek ik dus uit met elektriciteit maar toch ging het al jong mis met mij.

Ik was aan het spelen met een soort waterfonteintje met 3 verdiepingen waar het water van boven naar beneden stroomde over de randen van de verschillende verdiepingen. De lichtjes en de constante beweging van het water waren een mooi schouwspel voor mij als jonge jongen.

Moeder had dit mooie ding van onze buurman Jan Rosa gehad. Een hele lieve buurman waar ik trouwens in mijn jeugd veel mee omging.

Zijn vrouw was overleden aan longkanker toen ik net een paar jaar was en hij was volgens mij niet de meest bezochte man op aarde. Ik heb 8 jaar naast hem gewoond en daarna nog regelmatig op bezoek bij hem geweest want hij woonde later ook op het voormalige Slachthuisterrein in Crooswijk maar ik kan me niet herinneren dat hij ooit bezoek heeft gehad.

Als ik bij hem langs ging dan babbelde we wat en keken we televisie. En niet te vergeten, hij had altijd lekkere chocolaatjes.

Ik weet niet precies hoe oud Jan Rosa was toen we nog in Kralingen woonde, in mijn herinnering dat ik dat hij al in de 70 was. Jan was met pensioen maar was fysiek en geestelijk nog zo sterk als een jonge vent.

Als mijn moeder lag te slapen, was ik vaak al wakker en haalde ik als kind kattenkwaad uit zoals de mensen van 008 inlichtingendienst lastig vallen of iets van elektronica slopen maar niet die dag. Ik had het waterfonteintje gevuld en daarna de stekker erin gedaan om te genieten van het waterschouwspel. Ik trok een paar keer de stekker eruit, dan stopte het water en gingen de lampjes uit en daarna deed ik de stekker er weer in.

Wat er precies is mis gegaan is mij tot op de dag van vandaag een raadsel maar ik zat aan het snoer van het fonteintje en plotseling kreeg ik de schrik van mijn leven.

Ik voelde een enorme klap door mijn lichaam gaan alsof ik een dreun had gekregen van een reus en ik wist dat het de dodelijke stroom was waar mijn moeder mij altijd voor gewaarschuwd had!

Mijn hart was op hol door de enorme schrik en ik dacht dat ik snel dood zou gaan.

Mijn moeder had mij immers al vaak gewaarschuwd dat je van een klap van de stroom dood kan gaan. Met de schrik in mijn lichaam maakte ik mijn moeder wakker vertelde ik wat er gebeurd was en vroeg aan mijn moeder: Ga ik nu dood?

Moeder stelde me gerust en zei “Als je nu nog leeft, dan ga je er vast niet meer dood aan”.

En daarom had ik mijn lieve wijze mammie. Mammie is ruim 43 jaar mijn wijze baken in mijn leven geweest.
Ze leerde mij wat goed was en wat slecht was. Moeder dwong me naar school te gaan als ik niet meer wilde. Ma motiveerde mij als het niet ging. Ze pakte mijn hand beet als ik ziek of met pijn op bed of de bank lag.
Als iedereen zo’n vriend had, als ik aan mijn moeder heb gehad dan was de wereld misschien wel een stukje beter.