Zonder rampspoed valt er niets te melden

Vandaag heb ik het boek Zonder rampspoed valt er niets te melden van Frans Pointl gelezen. Dit boek is uitgebracht na zijn overlijden en heeft als bijtitel: verhalen en gedichten, nagelaten werk.

Het is een boek met diverse brieven van de schrijver, die in een steeds slechtere gezondheid in een verzorgingstehuis leeft en verlangt naar het einde van zijn leven. Frans had het Guillain Barré syndroom. Zijn kamer in het verzorgingstehuis noemt hij zijn bezemhok. In de laatste 6 jaren van zijn leven luisterde hij radio, las hij boeken en werkte hij aan verhalen.

Hij beschrijft het leven in het verzorgingstehuis. Beschrijft het lijden van een Surinaamse medepatiënt die na een beroerte het leven van een kasplant heeft en alleen nog geluid maakt als hij verplaats wordt en het uitschreeuwt van de pijn.

Frans baalt dat hij niet langer zelfstandig kan leven en niet meer de stad in kan wandelen voor een cafébezoek door zijn spierziekte. Hij meende dat hij zichzelf had overleeft en eigenlijk 6 jaar te laat was overleden.

In de brieven komen zwartgallige verhalen en herinneringen uit zijn leven voor. Met name de zwartgallige opmerkingen over zijn naderende en door hem gewenste dood kan ik waarderen.

ISBN: 9789038802404

Voor mij onbekende woorden in dit boek:
Guillain Barré syndroom: spierziekte

Geef een reactie